استاد مهدی ثانی، نویسنده، کارگردان و بازیگر برجستهٔ تئاتر، در سال ۱۳۲۴ در محله ی چهارسوقِ کهنه کرمان چشم به جهان گشود؛ محلهای که نفسِ تاریخ در کوچههایش جاری ست و گویی بذر روایت و نمایش را از همان آغاز در جان او کاشت. او از پیشگامان و ستونهای اصلی تئاتر استان کرمان بهشمار میآید و بیش از پنج دهه از عمر خویش را بیوقفه وقفِ هنر نمایش کرده است.
ثانی با زبانی خاص، نگاهی بومی و در عین حال انسانی، و بیانی ریشهدار در فرهنگ و اسطوره، شیوهای متمایز در نمایشنامهنویسی و اجرای آثار نمایشی پدید آورد؛ شیوهای که نهتنها او را به چهرهای اثرگذار در تئاتر کرمان بدل کرد، بلکه جایگاهی ماندگار در حافظه ی تئاتری این سرزمین برایش رقم زد.
در کارنامه ی هنری او، نمایشنامههای متعددی دیده میشود که هر یک بازتابی از دغدغههای انسانی، اجتماعی و زیستیاند؛ آثاری چون: تاول، لولی، توتم (آوار)، حسو، شاهبازی، خیالبازی، هما و همایون، گنگلی (شوخی)، آخرین برومند، ماشین مشتی مندلی، ماهخاتون، شب بیمادری و زلزله. برخی از این آثار، از جمله نمایشنامه ی زلزله، در قالب کتاب منتشر شدهاند و بر غنای مکتوب تئاتر ایران افزودهاند.
مهدی ثانی افزون بر فعالیت در عرصه ی نمایش، در حوزه ی داستاننویسی نیز حضوری جدی و خلاق داشته و با انتشار مجموعه داستانهایی چون دایره ی آتش و ماه شب چهارده، جهان ذهنی و روایی خود را در قالب نثر نیز به مخاطب عرضه کرده است.
او بهواسطهٔ سالها تعامل، گفتوگو و همکاری با هنرمندان تئاتر ایران، چهرهای شناختهشده در سطح ملی است؛ هنرمندی که با اتکا به تجربه، اصالت و جسارت هنری، تأثیری ماندگار بر تئاتر استان کرمان و جریان تئاتر ایران برجای گذاشته و از او بهحق با عنوان “پدر تئاتر شهر کرمان” یاد میشود.